۲ - النوبة الثالثة

قوله تعالی هو الذی أنزل من السماء ماء هو اشارتست فرا ذات الذی کنایتست از صفات انزل اخبارست از افعال تا بدانی که خدای را جل جلاله هم ذات است و هم صفات و هم افعال در ذات قدیم در صفات کریم در افعال حکیم در ذات بی شرکت در صفات بی شبهت در افعال بی علت بنده نظاره صنع وی کند پس از صنع بگریزد نظاره صفات کند پس از صفات بگریزد نظاره ذات کند اینست مقامات روش سالکان و درجات معرفت عارفان در نظاره صنع تفکر باید و در نظاره صفات علم و در نظاره ذات تذکر

اینست که رب العالمین گفت إن فی ذلک لآیة لقوم یتفکرون ثم قال بعده لآیات لقوم یعقلون ثم قال بعده لآیة لقوم یذکرون ای علی هذا الترتیب تحصل المعرفة فاولا التفکر ثم العلم ثم حینیذ یتذکر باستدامة العلم یفکر اولا فیضع النظر موضعه فاذا لم یقع فی نظره خلل وجب له العلم لا محالة و لا فرق بین العقل و العلم فی الحقیقة ثم بعده یستدیم النظر و استدامة النظر هو التذکر الذی قاله و یقال انما قال لآیات لقوم یعقلون علی الجمع لانه یحصل له کثیر من العلوم حتی یصیر عارفا و کل جزء من العلم یحصل بآیة و دلیل آخر و للعالم حتی یکون عارفا بربه آیات و دلایل لان دلیل هذه المسیلة خلاف دلیل تلک المسیلة فبدلیل واحد یعلم وجوب النظر علیه و بادلة کثیرة یصیر عارفا بربه و بدلیل واحد یعلم انه یجب علیه تذکر علومه