۵ - النوبة الثالثة - رشیدالدین میبدی | ناهید

۵ - النوبة الثالثة

رشیدالدین میبدی

۱۶- سورة النحل- مکیه‏

قوله تعالی و قال الله لا تتخذوا إلهین اثنین الآیة اثبات توحید است و توحید مایه دین است و اسلام را رکن مهینست بی توحید طاعت مقبول نیست و با شرک عبادت بکار نیست و بدانک حقیقت توحید دو بابست یکتا گفتن و یکتا دانستن اما یکتا گفتن سر همه علومست و مایه همه معارف و بناء دین و حاجز میان دشمن و دوست و آن را سه وصفست اول گواهی دادن الله را بیکتایی در ذات و پاکی از جفت و فرزند و انباز سبحانه و تعالی دیگر گواهی دادن الله تعالی را بیکتایی در صفات که در آن بی شبه است و بی مثل آن وی را صفت اند نامعقول و کیف آن نامفهوم نامحاط و نامحدود از اوهام بیرون و کس نداند که چون سدیگر گواهی دادن الله تعالی را بیکتایی در نامها حقیقی ازلی که آن نامها وی را حقایق اند و دیگران را عاریتی و آفریده آنچ نام ویست آن نام وی را حقیقت است قدیم و ازلی بسزای وی و آنچ نام خلقست آفریده است محدث بسزای ایشان و الله و رحمن نامهای وی اند که بآن نامها جز وی کسی را نخوانند هل تعلم له سمیا سبحانه و تعالیاما یکتا دانستن در خدمتست و در معاملت و در همت در خدمت ترک ریا است و رعایت اخلاص و در معاملت تصفیت سر است و تحقیق ذکر و در همت گم کردن هر چه جز از وی و باز رستن بآزادی دل از هر چه جز از وی

آزاد شو از هر چه بکون اندر

قوله و ما بکم من نعمة فمن الله جایهاست در قرآن که الله منت نهاد بر بندگان که رساننده نعمت منم و رهاننده از بلا و شدت منم پس ای بنده بد عهد نواخت ما بین و نعمت از ما دان و شکر از ما کن نعمت که دادیم بدیگری حوالت مکن و عاجز بر ما بدل میار و غیری را بر ما مگزین فردا بقیامت کافر را گوید کرا خواندی و کرا پرستیدی همی پرسد و خود جل جلاله بوی داناتر کافر گوید ترا پرستیدم لکن بت را انباز تو گفتم باز مؤمن را گوید تو کرا خواندی و کرا پرستیدی گوید خداوندا تو خود دانی که ترا پرستیدم و بیکتایی و یگانگی تو گواهی دادم رب العزه گوید من با هر کس معاملت بحکم اعتقاد وی کنم کافر مرا شریک و انباز گفت مؤمن مرا یکتا و یگانه گفت ما در شریعت حکم چنان کرده ایم مر بنده ای را که میان دو شریک بود که نفقه و کسوه وی بر هر دو شریک بود بقدر شرکت ایشان ای کافر تو در دنیا بخداوندی ما اقرار دادی لکن با ما انبازی دیگر گفتی من خداوندی خود را وفا کردم که در دنیا ترا آفریدم و روزی دادم و از بلاها نگه داشتم اکنون بت را گوی تا از عذاب آتش ترا نگاه دارد من کار دنیا راست کردم کار عقبی راست کردن از بت طلب کن إنکم و ما تعبدون من دون الله حصب جهنم باز بنده مؤمن در دنیا مرا یکتا گفت و یکتا دانست و در شریعت بنده ای که یک مالک دارد معاش و مصالح وی همه بر مالک بود لا جرم کار دنیاش کفایت کردم نعمت دادم هدایت دادم و کار عقبی بر من که آن را کفایت کنم از آتش برهانم ببهشت رسانم حله پوشانم بر تخت نشانم بدیدار و رضاء خود رسانم زیرا که جز از من کسی دیگر ندارد کار وی جز از من کسی نسازد