۶ - النوبة الثالثة

قوله تعالی و أوحی ربک إلی النحل قال ابو بکر الوراق النحلة لما اتبعت الامر و سلکت سبلها حتی ما امرت جعل لعابها شفاء للناس کذلک المؤمن اذا اتبع الامر و حفظ السر و اقبل علی ربه جعل رؤیته و کلامه و مجالسته شفاء للخلق فمن نظر الیه اعتبر و من سمع کلامه اتعظ و من جالسه سعد زنبور عسل جانوریست احکام شریعت بروی روان نه و سزای خطاب و تکلیف نه و آراسته عقل و تمییز نه اما از روی الهام و تسخیر بوی فرمانی رسید منقاد فرمان گشت طاعت دار و فرمان بردار متواضع وار پیش آمد تا رب العالمین لعاب وی شفاء خلق ساخت بنده مؤمن را در این اشارتی و بشارتیست اشارتی پیدا و بشارتی بسزا می گوید مؤمن که اتباع فرمان کند و سر خود از مواضع نهی بپرهیزد و دل را با مشاهده حق پردازد و بتواضع پیش فرمان باز شده و نظر حق پیش چشم خویش داشته و باطن خود را از ملاحظت اغیار پاک کرده رب العالمین این چنین بنده را سبب نجات و سعادت خلق گرداند دیدار وی شفاء دردمندان و سخن وی پند مؤمنان و مجالست وی زیادت درجه عابدان اینست که مصطفی ص گفت الانبیاء قادة و الفقهاء سادة و مجالستهم زیادة

و قال ص مثل المؤمن مثل النحلة تأکل طیبا و تضع طیبا

قال بعض العلماء یشبه عمل المؤمن عمل النحل من وجوه احدها ان النحل یتنزه عن الانجاس و القذرات کذلک المؤمن یتورع عن المعاصی و الحرام الثانی ان جمیع الطیر اذا جن علیها اللیل تأوی الی او کارها و تستریح بالنوم عن السعی و النحل یعمل باللیل اکثر مما یعمل بالنهار کذلک الناس اذا جن علیهم اللیل اضطجعوا علی فرش الغفلة و المؤمن ینصب قدمیه و یقوم من محرابه بین یدی مولاه یشکو الیه بلواه الثالث ان النحل لا یعمل بهواه بل یتبع امیره و لا یخرج عن طاعته کذلک المؤمن لا یعمل بهواه بل یقتدی بایمة الدین و آثار السلف