۷ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی و الله أخرجکم من بطون أمهاتکم خدای تعالی بیرون آورد شما را از شکمهای مادران لا تعلمون شییا هیچیز نمی دانستید شما و جعل لکم السمع و الأبصار و الأفیدة و شما را شنوایی و بینایی داد و دلها داد لعلکم تشکرون ۷۸ تا مگر آزادی کنید
أ لم یروا إلی الطیر نمی بینید مرغان مسخرات فی جو السماء ایستاده از پر زدن در آسمان و بداشته در هوا ما یمسکهن إلا الله بنه می دارد آن را مگر الله تعالی إن فی ذلک لآیات در آن توانایی خدای را نشانهاست لقوم یؤمنون ۷۹ ایشان را که می بباید گروید
و الله جعل لکم من بیوتکم سکنا و الله شما را خانه های شما دل آرام کرد و جعل لکم من جلود الأنعام و شما را از پوستهای چهارپایان ساخت و کرد بیوتا خیمه های ادیم تستخفونها تا آن را سبک با خود می برید یوم ظعنکم روز رفت شما در سفرها و یوم إقامتکم روز اقامت شما و من أصوافها و أوبارها و أشعارها و از پشم گوسفندان و پشم شتران و موی بزان أثاثا قماش خانه و در بایسته کدخدایی و متاعا إلی حین ۸۰ تا بآن ساخته می باشید تازیید
و الله جعل لکم مما خلق ظلالا و خدای تعالی کرد شما را و داد از آنچ آفرید سایه ها و جعل لکم من الجبال أکنانا و کرد شما را از کوه ها غارها و تلها و جعل لکم سرابیل و کرد شما را جامه ها تقیکم الحر که گرما از شما باز دارد و سرابیل تقیکم بأسکم و شما را پیراهن ها داد از خفتان و زره که زور زخم شما از شما باز دارد کذلک یتم نعمته علیکم نعمتها بر شما پیوسته و فراخ نیک میگستراند لعلکم تسلمون ۸۱ تا مگر گردن نهید