۹ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی من کفر بالله من بعد إیمانه هر که کافر شود بخدای خویش پس آنک گرویده بود باو إلا من أکره مگر کسی که بیم او را بر سخن دارد از زبان بر ناپسند دل و قلبه مطمین بالإیمان و دل وی آرمیده بایمان و لکن من شرح بالکفر صدرا اما هر که دل فراخ فرا داد بکفر فعلیهم غضب من الله بر ایشان خشمی از الله تعالی و لهم عذاب عظیم ۱۰۶ و ایشانراست عذابی بزرگ
ذلک بأنهم این بآنست که ایشان استحبوا الحیاة الدنیا علی الآخرة این جهان برگزیدند بر آن جهان و أن الله لا یهدی القوم الکافرین ۱۰۷ و الله تعالی راه ننماید کافران را
أولیک الذین طبع الله علی قلوبهم ایشان آنند که الله تعالی مهر نهاد بر دلهای ایشان و سمعهم و بر گوشهای ایشان و أبصارهم و بر چشمهای ایشان و أولیک هم الغافلون ۱۰۸ و ایشانند بازماندگانم از راه نجات
لا جرم أنهم فی الآخرة هم الخاسرون ۱۰۹ براستی که ایشان در آن جهان زیان کارانند
ثم إن ربک للذین هاجروا پس آن گه خداوند تو ایشان را که هجرت کردند و از خان و مان و شهر ببریدند من بعد ما فتنوا بر سر این که ایشان را عذاب کردند و رنج نمودند ثم جاهدوا وانگه جهاد کردند و صبروا و شکیبایی کردند إن ربک من بعدها لغفور رحیم ۱۱۰ خداوند تو پس آنک ایشان کردند براستی که آمرزگارست مهربان