۶ - النوبة الاولى

قوله تعالی و من أعرض عن ذکری هر که روی گرداند از باد و سخن من فإن له معیشة ضنکا او راست زیستی بتنگی و سختی و نحشره یوم القیامة أعمی ۱۲۴ و بینگیزیم فردا او را چنان که نه حجت بیند خود را نه عذر

قال رب لم حشرتنی أعمی گوید خداوند من چرا مرا چنین انگیختی

و قد کنت بصیرا ۱۲۵ و من چاره خویش و حجت و دسترس خویش دیدمی

قال کذلک أتتک الله گوید او را هم چنان که بتو آمد آیاتنا فنسیتها پیغامها و بگذاشتی آن را و کذلک الیوم تنسی ۱۲۶ امروز هم چنان ترا بگذاریم

و کذلک نجزی من أسرف و هم چنان پاداش دهیم آن کس را که بگزاف رود و لم یؤمن بآیات ربه و بنگرود بسخنان خداوند خویش و لعذاب الآخرة أشد و أبقی ۱۲۷ و عذاب آن جهان سخت تر پاینده تر از عذاب این جهان

أ فلم یهد لهم باز ننمود بایشان کم أهلکنا قبلهم من القرون که چند هلاک کردیم پیش از ایشان از گروه گروه یمشون فی مساکنهم می روند در جایگاه های گذاشته پس ایشان إن فی ذلک لآیات لأولی النهی ۱۲۸ درین که نمودیم نشانهاست زیرکان را و خردمندان را و لو لا کلمة سبقت من ربک گرنه سخنی بودی پیش رفته از خداوند تو لکان لزاما در پیچیدندی در ایشان و در رسیدندی و فرو گرفتندی عذاب خداوند تو و أجل مسمی ۱۲۹ و اگر نه روزهای پسین نام زد کرده بودی