۳ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی و ما جعلنا لبشر من قبلک الخلد هیچ مردم را پیش از تو پایندگی و جاویدی ندادیم ایدر أ فإن مت فهم الخالدون ۳۴ که تو بمیری ایشان جاوید مانند
کل نفس ذایقة الموت هر کسی چشنده مرگست و هر تنی و نبلوکم می آزماییم شما را بالشر و الخیر فتنة ببد این جهان و نیک این جهان برسیدن را از شما و إلینا ترجعون ۳۵ و پس شما را با ما آرند
و إذا رآک الذین کفروا آن گه که کافران ترا بینند إن یتخذونک إلا هزوا ترا جز بافسوس فرا نمی دارند أ هذا الذی یذکر آلهتکم می گویند اینست که خدایان شما را بزبان می آرد و هم بذکر الرحمن هم کافرون ۳۶ و ایشان بنام رحمن و سخن او کافرند
خلق الإنسان من عجل مردم را از شتاب آفریدند سأریکم آیاتی با شما نماییم باز نمودنی نشانهای خویش فلا تستعجلون ۳۷ مشتابانید مرا
و یقولون متی هذا الوعد إن کنتم صادقین ۳۸ و می گویند که بودن این وعده کی اگر راست گویند
لو یعلم الذین کفروا اگر می دانستندی کافران حال خویش حین لا یکفون عن وجوههم النار در آن هنگام که باز نمی توانند برد از رویهای خویش آتش و لا عن ظهورهم و نه از پس پشتهای خویش و لا هم ینصرون ۳۹ و نه ایشان را یاری دهند و فریاد رسند