۷ - النوبة الاولى

قوله تعالی إن الذین سبقت لهم منا الحسنی ایشان که پیشی کرد ایشان را از ما خواست نیکو أولیک عنها مبعدون ۱۰۱ ایشان از آن آتش دور داشتگانند

لا یسمعون حسیسها آواز آتش نشنوند فردا و هم فی ما اشتهت أنفسهم خالدون ۱۰۲ و ایشان در آنچه دلهای ایشان آرزو خواهد جاویدانند

لا یحزنهم الفزع الأکبر بیم مهین ایشان را اندوهگن نکند و تتلقاهم الملایکة و در بر ایشان می آیند فریشتگان هذا یومکم الذی کنتم توعدون ۱۰۳ این آن روز نیکوی شما است که وعده می دادند شما را

یوم نطوی السماء آن روز که بر نوردیم آسمان را کطی السجل للکتب چون بر نوشتن سجل نامه را کما بدأنا أول خلق نعیده چنان که مردم را بیافریدیم باز دیگر باره باز آفرینم وعدا علینا کردن این که ما گفتیم بر ماست إنا کنا فاعلین ۱۰۴ که ما آن را خواهیم کرد

و لقد کتبنا فی الزبور نبشتیم در آن نبشته که نبشتیم من بعد الذکر پس آن یادها که در آن نوشتیم أن الأرض یرثها که این جهان از جهانیان میراث برند عبادی الصالحون ۱۰۵ بندگان من آن گروه نیکان

إن فی هذا لبلاغا درین سخن شرف وصیت و مدح بسنده است و آگاهی داد لقوم عابدین ۱۰۶ گروهی را که خدای پرستانند

و ما أرسلناک إلا رحمة للعالمین ۱۰۷ و نفرستادیم ترا مگر بخشایشی جهانیان را