۲ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی أ لم تر أن الله یسجد له نمی دانی که خدای را سجود میکند و فرمان می برد من فی السماوات و من فی الأرض هر که در آسمان و هر که در زمین و الشمس و القمر و النجوم و خورشید و ماه و ستارگان و الجبال و الشجر و الدواب و کوه ها و درختان و جنبندگان و کثیر من الناس و فراوانی از مردمان و کثیر حق علیه العذاب و فراوانست باز از مردمان که برایشان حکم رفته که ایشان اهل عذابند و من یهن الله و هر که الله تعالی او را خوار کرد فما له من مکرم او را نوازنده ای نیست إن الله یفعل ما یشاء ۱۸ که الله تعالی آن کند که خود خواهد
هذان خصمان این دو گروه جنگ کنان اختصموا فی ربهم که با هم بر آویختند در خدایی خداوند خویش فالذین کفروا اما ایشان که کافر شدند قطعت لهم ثیاب من نار جامه ها بریده اند ایشان را از آتش یصب من فوق رؤسهم الحمیم ۱۹ می ریزند از زبر سرهای ایشان فرو آب گرم
یصهر به ما فی بطونهم می گدازند بآن حمیم آنچه در شکمهای ایشان و الجلود ۲۰ و می گدازند بآن پوستهای ایشان
لهم مقامع من حدید ۲۱ و ایشانراست مقمعها از آهن
کلما أرادوا أن یخرجوا منها من غم هر گه که خواهند که بیرون آیند از آن از غمی أعیدوا فیها فرو گذارند ایشان را در آن و ذوقوا عذاب الحریق ۲۲ و ایشان را می گویند بچشید عذاب آتش