۳ - النوبة الاولى

قوله تعالی و إذ بوأنا لإبراهیم مکان البیت آن گه که ما جای ساختیم ابراهیم را جایگاه خانه أن لا تشرک بی شییا گفتیم با من انباز مگیر هیچ چیز و طهر بیتی و خانه من پاک دار للطایفین حاجیان را که گرد آن طواف کنند و القایمین و ایشان را که آنجا مقیمند و الرکع السجود ۲۶ و نمازگزاران را

و أذن فی الناس بالحج و بانگ زن در مردمان و آگاه کن بآهنگ خانه کردن یأتوک رجالا تا آیند بتو پیادگان و علی کل ضامر و بر هر اشتری نزار باریک گشته ای در نشسته پهلوی یأتین من کل فج عمیق ۲۷ میایند از هر شاهراهی دور لیشهدوا منافع لهم تا بمنفعتها می رسند که ایشان را روا داشتم آن و یذکروا اسم الله و خدای را یاد کنند بتلبیه فی أیام معلومات در شبانروزهایی که دانسته جهانیانست علی ما رزقهم من بهیمة الأنعام بر آنچه ایشان را روزی داد الله تعالی از بسته زبانان فکلوا منها می خورید از آن و أطعموا البایس الفقیر ۲۸ و خورانید مستمند درویش را

ثم لیقضوا تفثهم پس تا بگزارند آنچه نشانهای بیرون آمدنست از احرام و لیوفوا نذورهم و بگزارند کارهای خویش در حج که آن شمردنی اند و لیطوفوا بالبیت العتیق ۲۹ و تا طواف کنند گرد آن خانه که از دعوی جباران آزاد است

ذلک آنچه گفتیم از اعمال و احکام حج دین خداست و من یعظم حرمات الله