۴ - النوبة الاولى

قوله تعالی ادفع بالتی هی أحسن السییة بدیشان پاسخ ده بهر چه آن نیکوتر نحن أعلم بما یصفون ۹۶ ما داناییم بآنچه ایشان گویند

و قل رب و بگوی خداوند من أعوذ بک فریاد خواهم بتو

من همزات الشیاطین ۹۷ از بد در انداختن دیوان

و أعوذ بک رب أن یحضرون ۹۸ و فریاد خواهم بتو خداوند من که هیچ با من باشند

حتی إذا جاء أحدهم الموت تا آن گه که مرگ بیکی آید از ایشان قال رب ارجعون ۹۹ گوید خداوند من مرا باز گذارید

لعلی أعمل صالحا تا مگر که من کردار نیک کنم فیما ترکت از آن کردارهای نیک که نکرده ام و بگذاشته ام کلا بودن این را روی نیست إنها کلمة هو قایلها براستی که آن سخنی است که او میخواهد گفت

و من ورایهم برزخ و پیش ایشان با گور است و درنک در آن إلی یوم یبعثون ۱۰۰ تا آن روز که ایشان را بر انگیزانند

فإذا نفخ فی الصور آن گه که در صور دمند فلا أنساب بینهم یومیذ میان خلق آن روز هیچ نژاد نه و لا یتساءلون ۱۰۱ و نه یکدیگر را پرسند هیچ