۲ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی إن الذین جاؤ بالإفک ایشان که این دروغ بزرگ آوردند عصبة منکم گروهی از شما لا تحسبوه شرا لکم مپندارید که آن بتر بود شما را بل هو خیر لکم که آن بهتر بود شما را لکل امری منهم هر مردی را از ایشان ما اکتسب من الإثم پاداش آنچه کرد از بدو گفت از دروغ و الذی تولی کبره منهم و آن مرد که بپذیرفت و بر دست گرفت مهینه آن کار و برزیدن آن قصه از ایشان له عذاب عظیم ۱۱ او راست عذابی بزرگ
لو لا إذ سمعتموه چرا نه آن گاه که این سخن شنیدید ظن المؤمنون و المؤمنات بأنفسهم خیرا مؤمنان و مؤمنات بخویشتن خویش و مادر خویش و همدینان خویش ظن نیک بردندی آن پنداشت و آن ظن که بمادر خویش برند و بهمدینان خویش و قالوا هذا إفک مبین ۱۲ و چرا نگفتند این دروغی است بزرگ و آشکارا
لو لا جاؤ علیه بأربعة شهداء چرا بر آنچه گفتند چهار گواه نیاوردند فإذ لم یأتوا بالشهداء اکنون که گواهان نیاوردند فأولیک عند الله هم الکاذبون ۱۳ ایشان نزدیک خدا دروغزنانند
و لو لا فضل الله علیکم و رحمته فی الدنیا و الآخرة و اگر نه فضل خدا بودی بر شما و بخشایش او درین جهان و در آن جهان لمسکم فیما أفضتم فیه عذاب عظیم ۱۴ بشما رسیدی در آنچه پیش می بردید و میراندید آن سخن عذابی بزرگ