۴ - النوبة الاولى

قوله تعالی تبارک الذی جعل فی السماء بروجا با برکت آن خدای که در آسمان برجها کرد و جعل فیها سراجا و در آن چراغی نهاد و قمرا منیرا ۶۱ و ماهی تابنده

و هو الذی جعل اللیل و النهار خلفة او آنست که شب و روز را روان پیاپی کرد گذرنده پس یکدیگر لمن أراد أن یذکر آن را تا هر که خواهد أو أراد شکورا ۶۲ یا سپاس خواهد داشت دارد

و عباد الرحمن و بندگان رحمن الذین یمشون علی الأرض هونا آنند که میروند در زمین بکم آزاری و إذا خاطبهم الجاهلون و چون نادانان در روی ایشان نادانی گویند قالوا سلاما ۶۳ گویند ما از سخن نادانان بیزاریم

و الذین یبیتون لربهم و ایشان که در شبها خداوند خویش را سجدا و قیاما ۶۴ بسجود باشند و بپای

و الذین یقولون ربنا و ایشان که گویند خداوند ما اصرف عنا عذاب جهنم بگردان از ما عذاب دوزخ إن عذابها کان غراما ۶۵ که عذاب آن کافر را ستوهی نمای است جاوید

إنها ساءت مستقرا و مقاما ۶۶ و آن بد آرامگاهی است و بودنی جای

و الذین إذا أنفقوا و ایشان که آن گه که نفقه می کنند لم یسرفوا و لم یقتروا نه گزاف کنند و نه به تنگی زیند و کان بین ذلک قواما ۶۷ و میان این و آن راست باز ایستند