۵ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله و إنه لتنزیل رب العالمین ۱۹۲ این نامه فرو فرستاده خداوند جهانیانست
نزل به فرود آورد آن را الروح الأمین ۱۹۳ آن روح استوار
علی قلبک بر دل تو لتکون من المنذرین ۱۹۴ آن را تا تو از آگاه کنندگان باشی و از ترسانندگان
بلسان عربی مبین ۱۹۵ بزبان تازی پیدا
و إنه لفی زبر الأولین ۱۹۶ و این در کتابهای پیشینیان است
أ و لم یکن لهم آیة این نشان روشن نبود أن یعلمه علماء بنی إسراییل ۱۹۷ که دانایان بنی اسراییل می شناسند
و لو نزلناه علی بعض الأعجمین ۱۹۸ و اگر ما این بر کسی فرستادیمی نه تازی زبان فقرأه علیهم و آن کس آن را بر قریش خواندی ما کانوا به مؤمنین ۱۹۹ بنگرویدندی بآن کذلک سلکناه چنان نهادیم و کردیم این فی قلوب المجرمین ۲۰۰ در دلهای کافران
لا یؤمنون به بنپذیرند و بنگروند بآن حتی یروا العذاب الألیم ۲۰۱ تا آن گه که بینند عذاب دردنمای
فیأتیهم بغتة و هم لا یشعرون ۲۰۲ که بایشان آید ناگاه و ایشان نادان و ناآگاه
