۲ - النوبة الثالثة

قوله أمن هو قانت آناء اللیل ساجدا و قایما القنوت القیام بآداب الخدمة ظاهرا و باطنا من غیر فتور و لا تقصیر یحذر العذاب الموعود فی الآخرة و یرجوا الثواب الموعود

صفت قومی است که پیوسته بر درگاه الله در مقام خدمت باشند بوقت نماز نهاد ایشان بکلیت عین تعظیم گردد و از خجل گناه همواره با سوز و حسرت باشند یکی از بزرگان دین گفته فرمانهای الله بزرگ باید داشت نه پیدا که قرب الله در کدام فرمانست و از منهیات جمله پرهیز باید کرد نه پیدا که بعد الله در کدام نهی است و گفته اند فرمان الله بکار داشتن از دو وجه است یکی بحکم عبودیت یکی بحکم محبت و حکم محبت برتر است از حکم عبودیت زیرا که محب پیوسته در آرزوی آن باشد که دوست او را خدمتی فرماید پس خدمت وی همه اختیاری بود هیچ اکراهی در ان نه منت پذیرد و هیچ منت بر نهادن و گوش بمکافات داشتن نه باز خدمتی که از روی عبودیت رود در ان هم اختیار بود هم اکراه هم ثواب جوید هم مکافات طلبد این مقام عابدان است و عامه مؤمنان و آن صفت عارفان است و منزلت صدیقان هرگز کی برابر باشد این بنعمت قانع شده و از راز ولی نعمت باز مانده و آن بحضرت رسیده و در مشاهده دوست بیاسوده

پیر طریقت گفت من چه دانستم که پاداش بر روی دوستی تاش است من همی پنداشتم که مهینه خلعت پاداش است کنون دریافتم که همه یافتها دریافت دوستی لاش است