۳ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی و قال الذی آمن و آن مرد گرویده گفت یا قوم اتبعون ای قوم پی برید بمن أهدکم سبیل الرشاد ۳۸ تا راه نمایم شما را براه راستی
یا قوم إنما هذه الحیاة الدنیا متاع ای قوم این زندگانی این جهانی روزی فرا روزی بسر بردن است ناپاینده و إن الآخرة هی دار القرار ۳۹ و آن جهانست سرای آرام و پاینده
من عمل سییة هر که بدی کند فلا یجزی إلا مثلها پاداش ندهند او را مگر هم چنان و من عمل صالحا و هر که نیکی کند من ذکر أو أنثی از نرینه و مادینه و هو مؤمن و او گرویده بود فأولیک یدخلون الجنة ایشان آنند که در آرند در بهشت یرزقون فیها بغیر حساب ۴۰ روزی میدهند ایشان را در ان بهشت بی شمار
و یا قوم ما لی أدعوکم إلی النجاة ای قوم این چیست که مرا رسید و این چونست مرا که میخوانم شما را با رهایی و تدعوننی إلی النار ۴۱ و میخوانید شما مرا بآتش
تدعوننی لأکفر بالله میخوانید مرا تا کافر شوم به الله و أشرک به ما لیس لی به علم و انباز گیرم با او چیزی که من او را انباز ندانم و أنا أدعوکم إلی العزیز الغفار ۴۲ و من شما را میخوانم با توانایی تاونده آمرزگاری فراخ آمرز