۳ - النوبة الاولى
رشیدالدین میبدیقوله تعالی و من آیاته اللیل و النهار و الشمس و القمر از نشانهای توانایی اوست شب و روز و آفتاب و ماه لا تسجدوا للشمس و لا للقمر سجود مبرید آفتاب و ماه را و اسجدوا لله الذی خلقهن سجود او را برید که آن همه او آفرید إن کنتم إیاه تعبدون ۳۷ اگر او را خواهید پرستید که او خدای بسزاست
فإن استکبروا اگر گردن کشند از سجود الله را فالذین عند ربک ایشان باری که نزدیک خداوند تواند از فرشتگان یسبحون له باللیل و النهار او را می پرستند و می ستایند بشب و روز و هم لا یسأمون ۳۸ و هیچ از پرستش و ستایش او سیر نیایند
و من آیاته و از نشانهای توانایی اوست أنک تری الأرض خاشعة که تو زمین را بینی فرومرده فإذا أنزلنا علیها الماء چون آب برو فرستادیم اهتزت نبات را بجنبانید و ربت و بر دمید و برخنجید إن الذی أحیاها آن کس که زنده کرد آن را لمحی الموتی او زنده کننده مردگان است إنه علی کل شی ء قدیر ۳۹ و او بر همه چیز تواناست
إن الذین یلحدون فی آیاتنا ایشان که کژ می روند در سخنان ما لا یخفون علینا پوشیده نمانند بر ما أ فمن یلقی فی النار خیر آن کس که فردا آرند و افکنند در آتش به است أم من یأتی آمنا یوم القیامة یا آن کس که می آید بی بیم روز رستاخیز اعملوا ما شیتم می کنید هر چه خواهید إنه بما تعملون بصیر ۴۰ که او بآنچه کنید بینا و داناست
