۲ - النوبة الاولى

قوله تعالی الله لطیف بعباده الله باریک دانست ببندگان خویش یرزق من یشاء روزی میدهد او را که خواهد و هو القوی العزیز ۱۹ و اوست با نیروی بی همتا

من کان یرید حرث الآخرة هر که بر آن جهان میخواهد و پاداش آن را نزد له فی حرثه ما خود بر آن جهان فرا فزاییم و من کان یرید حرث الدنیا و هر که بر این جهان را کشت کند و پاداش این جهان را کوشد نؤته منها بدهیم او را از آن چیز و ما له فی الآخرة من نصیب ۲۰ و او را در آن جهان بهره ای نه

أم لهم شرکاء ایشان را انباز انست با خدای شرعوا لهم من الدین که ایشان را می راهی نهند از دین ما لم یأذن به الله که الله و دستوری نداد و لو لا کلمة الفصل و اگر نه سخن راست و درست لقضی بینهم میان تو با ایشان کاری برگزارده آمدید و إن الظالمین لهم عذاب ألیم ۲۱ و ستمکاران ناگرویدگان را عذابی است دردناک

تری الظالمین مشفقین ستمکاران را می بینی ترسان و هراسان مما کسبوا از کرد بد خویش که میکردند و هو واقع بهم و آن بایشان بودنی است و الذین آمنوا و عملوا الصالحات و ایشان که بگرویدند و کارهای نیک کردند فی روضات الجنات در مرغزارهای بهشتهایند لهم ما یشاؤن عند ربهم ایشانراست هر چه ایشان خواهند بنزدیک خداوند ایشان ذلک هو الفضل الکبیر ۲۲ آنست فضل بزرگوار