النوبة الاولى

قوله تعالی بسم الله الرحمن الرحیم بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان

إذا جاءک المنافقون که بتو آیند دورویان قالوا گویند نشهد إنک لرسول الله گواهی دهیم که تو رسول خدایی و الله یعلم إنک لرسوله و الله خود میداند که تو رسول اویی و الله یشهد إن المنافقین لکاذبون ۱ و الله گواهی میدهد که آن دورویان دروغ زنان اند

اتخذوا أیمانهم جنة سوگندان خویش را سپری گرفتند فصدوا عن سبیل الله تا برگشتند از راه خدای إنهم ساء ما کانوا یعملون ۲ ایشانند که بد کارست که میکنند

ذلک بأنهم آمنوا ثم کفروا این بآنست که بگرویدند باز پس کافر شدند فطبع علی قلوبهم تا مهر نهادند بر دلهای ایشان فهم لا یفقهون ۳ تا روشنایی راستی در آن دلها نشود و صواب در نیابد

و إذا رأیتهم تعجبک أجسامهم و چون درنگری تنهای ایشان چشم ترا خوش آید و إن یقولوا تسمع لقولهم و اگر سخن گویند گوش فرا سخن ایشان داری کأنهم خشب مسندة گویی پلهایی اند با دیوار نهاده یحسبون کل صیحة علیهم هر بانگی را بر خویشتن پندارند هم العدو فاحذرهم ایشان دشمنانند بپرهیز می باش قاتلهم الله بنفریناد الله ایشان را أنی یؤفکون ۴ چه چیز ایشان را برمیگرداند