النوبة الاولى

قوله تعالی بسم الله الرحمن الرحیم بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان

هل أتی علی الإنسان باش ورآمد بر مردم حین من الدهر هنگامی از گیتی لم یکن شییا مذکورا ۱ که او چیزی یاد کرده و یاد کردنی نبود

إنا خلقنا الإنسان بیافریدیم ما این مردم را من نطفة أمشاج از نطفه ای آمیخته نبتلیه ما می آزماییم او را فجعلناه سمیعا بصیرا ۲ او را شنوایی بینا کردیم

إنا هدیناه السبیل ما راه نمودیم مردم را و بر راه داشتیم إما شاکرا و إما کفورا ۳ هر یکی را راهی نمودیم از دو راه یا سپاس دار یا ناسپاس

إنا أعتدنا للکافرین ساختیم ما کافران را سلاسل و أغلالا و سعیرا ۴ زنجیرها و غلها و آتش

إن الأبرار یشربون نیکان و مهربانان می آشامند من کأس از جامی کان مزاجها کافورا ۵ جامی که آمیغ آن کافور است

عینا یشرب بها عباد الله از چشمه ای که می آشامند از آن بندگان الله یفجرونها تفجیرا ۶ می روانند آن روانیدنی

یوفون بالنذر پذیرفته ها و در دل کرده ها میگزارند و یخافون یوما و می ترسند از روزی کان شره مستطیرا ۷ که بد آن روز هر جایی و بهر کسی رسد