النوبة الثالثة

قوله تعالی بسم الله الرحمن الرحیم بسم الله کلمة منیعة لیس یسموا الی فهمها کل خاطر فخاطر غیر عاطر عن علم حقیقته متقاصر کلمة عزیزة من ذکرها عز لسانه و من صحبها اهتز جنانه قدر بسم الله کسی داند که دلی صافی دارد و در دل یادگار الهی دارد ساحت سینه از لوث غفلت پاک دارد نظر الله پیش چشم خویش دارد خلوت و هو معکم نقش نگین یقین خود گرداند عین بیداری و هشیاری شود تا چون نام او گوید طنطنه حروف بسمعها میرسد و غلغله عشق بجانها می بود قوله تعالی و الفجر جلیل و جبار خداوند کردگار سوگند یاد میکند بمصنوعات و افعال خود و او را جل جلاله رسد و از خداوندی وی سزد که اگر خواهد سوگند بذات خود یاد کند چنان که فو ربک لنسیلنهم فو رب السماء و الأرض إنه لحق و اگر خواهد بصفات خود یاد کند کقوله ق و القرآن المجید ص و القرآن ذی الذکر و اگر خواهد بافعال خود یاد کند کقوله و الفجر و لیال عشر این را تفسیرهاست از اقوال مفسران میگوید ببام محرم که اول سالست ببام ذی الحجه که ماه حج و زیارتست ببام روز آدینه که حج درویشانست ببام همه روز در همه سال که وقت مناجات دوستانست و ساعت خلوت عارفانست ببام دل دوستان که محل نظر خداوند جهانست بروشنایی صبح معرفت که آسایش مؤمنانست و و راحت ایشان از آنست

و لیال عشر بشبهای دهه ذی الحجه که روز عرفه در آنست بشبهای دهه محرم که عاشورا آخر آنست بشبهای دهه آخر رمضان که شب قدر تعبیه آنست بشبهای دهه نیمه شعبان که شب برات با آنست بشبهای دهه موسی که و أتممناها بعشر بیان آنست و مناجات موسی با حق حاصل آنست