النوبة الاولى

قوله تعالی بسم الله الرحمن الرحیم بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان

القارعة ما القارعة روز رستاخیز روز بر کوبنده و چه بر کوبنده

و ما أدراک ما القارعة ۲ و تو چه دانی که آن چه بر کوبنده است

یوم یکون الناس کالفراش المبثوث ۳ آن روز که مردمان از هول رستاخیز چون پروانه باشند افکنده و پراکنده

و تکون الجبال کالعهن المنفوش ۴ و کوه ها چون پشم زده در هوا شده

فأما من ثقلت موازینه ۶ هر که گران آید ترازوی او

فهو فی عیشة راضیة ۷ او در عیشی است که پسندد آن را

و أما من خفت موازینه ۸ و اما آن کس که ترازوی او سبک آید

فأمه هاویة ۹ نگونسار ماند و باز گشت او با دوزخ

و ما أدراک ما هیه ۱۰ و تو چه دانی که دوزخ چیست

نار حامیة ۱۱ آتشی بغایت تف رسیده