النوبة الثانیة

این سورة القارعة مکی است به مکه فرو آمد صد و پنجاه حرفست

سی و شش کلمه یازده آیت بعدد کوفیان و ده آیتست بعدد مدنیان و هشت آیتست بعدد بصریان اختلافست میان ایشان بسه آیه کوفیان القارعة آیت شمارند و بصریان نشمارند و کوفیان و مدنیان ثقلت موازینه و خفت موازینه هر دو آیت شمارند و بصریان نشمارند و درین سوره ناسخ و منسوخ نیست و در خبر ابی کعب است از مصطفی ص که هر که سورة القارعة بر خواند خدای عز و جل روز قیامت ترازوی وی گران گرداند بنیکی قوله القارعة اسم من اسماء القیامة انثت لانها اسم الساعة کما انثت الحاقة و الطامة و الصاخة و سمیت بالقارعة لانها تقرع قلوب الناس بهولها و قیل القارعة البلیة التی تقرع القلوب لشدة المخافة و القرع الضرب منه المقرعة و قیل یجوز ان تکون صفة للزجرة او الصیحة او النفخة التی ذکرها الله تعالی لابتداء البعث قوله ما القارعة تعظیم و تهویل و تعجیب منها ای هی عظیمة الشأن قطیعة الحال

و ما أدراک ما القارعة ای لا تعرفها لانک لم تعهد مثلها و لا تعرف حقیقتها الا بمشاهدتها القارعة رفع بالابتداء ما القارعة صفته و ما أدراک ما القارعة اعتراض

یوم یکون خبره و التقدیر القارعة الهایلة واقعة