شمارهٔ ۹۴

شب خواب پی به حال خرابم نمی برد

در سینه می خلی تو و خوابم نمی برد

نومیدی ام ببین که رقیب آشنایی ات

رشکم نمی فزاید و تابم نمی برد

رنجیده آن چنان که گرم خود طلب کند

سویش کسی ز بیم عتابم نمی برد

وقت سوال یار ز بس مضطرب شوم

از شرم انتظار جوابم نمی برد

رسوایی ام رسیده به جایی که همنشین

دیگر به بزم او ز حجابم نمی برد

قاصد ندیده در طلبم رغبتی ز یار

کآهسته آمد و به شتابم نمی برد

میلی شدم چو کاه و ز بار گران غم

توفان اشک بر سر آبم نمی برد