شمارهٔ ۱۰۵
میلیدعای عمر به این صید مبتلا چه کند
به نیم کشته تیغ اجل دعا چه کند
ز اختلاط منش می شود حیا مانع
ولی به جذبه عشقی چنین حیا چه کند
به نا امید دل من که آزمود ترا
فریب وعده وصل تو بی وفا چه کند
ستمگری که فزاید زمان زمان نازش
به او امید دل آرزو فزا چه کند
وصال هم نزد آبی بر آتش میلی
تو خود بگو که به این درد بی دوا چه کند