شمارهٔ ۱۶۶
میلیآن پری چون زلف در پا می کشد
خلق را در دام سودا می کشد
می شوم آسوده گر دست اجل
از دلم تیر جفا وا می کشد
آه کز بیچارگیها مرگ هم
از سر بیمار غم پا می کشد
دل هم آزاری اگر از دیده دید
انتقام خویش از ما می کشد
وه که میلی را دوا از یاد رفت
بس که درد بی مدوا می کشد