شمارهٔ ۱۷۳

بر یاد قد او چو می تاب می دهند

در دل هزار نخل بلا آب می دهند

هر شب هزار دیده به نوفان عشق تو

از گریه رخت خواب به سیلاب می دهند

مژگان و غمزه تو به گاه نگاه تیز

پیکان و پر به ناوک پرتاب می دهند

خوبان به غمزه از اجلم باز می خرند

از مرگ می کشند و به قصاب می دهند

در حیرتم ز خیل خیالت که شام مرگ

در تنگنای دیده ره خواب می دهند

سوز درون و ضعف تن و اضطراب دل

یاد از هلاک میلی بی تاب می دهند