شمارهٔ ۱۷۶
میلیچندان شب غم آه دل تنگ برآورد
کآیینه صبح از نفسش زنگ برآورد
سر گرم به رسوایی عشقیم که ما را
ز اندیشه ناموس و غم ننگ برآورد
در خرمن صبر من دیوانه زد آتش
هر آه که دور از تو دل تنگ برآورد
لاله پی بگرفتن دامان تو دستی ست
کز خاک شهید تو به این رنگ برآورد
شد بر رخ میلی در غم بسته که آن شوخ
از آب و گل صلح در جنگ برآورد