شمارهٔ ۱۸۱
میلیسر مست آرزو را رسم ادب نباشد
گر سر نهم به پایت باری عجب نباشد
چون شانه روبه رویش دیدم ولی ندیدم
یک تار مو که بر وی دست طلب نباشد
نتوان چو گریه کردن روز از حجاب مردم
خالی نمی شود دل گر تیره شب نباشد
از زندگی چه دارم کز مرگ رو بتابم
گیرم که نیم جانی دایم به لب نباشد
چون نرگس تو باشد در بزم ناز ساقی
بی باده از حریفان مستی عجب نباشد
در بزم وصل میلی در گریه چند باشی
بنشین که جای ماتم بزم طرب نباشد