شمارهٔ ۱۹۹
میلیچنان رفتم من بی اعتبار از خاطر شادش
که گر می بیندم صد ره نمی آید ز من یادش
خوش آن ساعت که رحمش باز دارد چون ز آزارم
کند بی اعتدالیهای خویی گرم بیدادش
بنای شهربند عافیت کردم ندانستم
که عشق خانه ویران ساز خواهد کند بنیادش
شهید خنجرت هر چند از خود بیخبر باشد
خبردارش کند بی تابی دل چون کنی یادش
به جان از ناله می آورد میلی دوش مردم را
اگر هر دم نمی شد بیخودی مانع ز فریادش