شمارهٔ ۲۰۵
میلیز نومیدی وعده افسرده بودم
گر امشب نمی آمدی مرده بودم
به مردم اگر شکوه ای کردم از تو
میاور به رویم که آزرده بودم
چو تنها رسیدی خجل گشتم از تو
که همراه غیرت گمان برده بودم
ازان سرگران از رقیبان گذشتم
که در بزم او ساغری خورده بودم
من آن گلبن حسرتم همچو میلی
که در گلشن وصلپژمرده بودم