شمارهٔ ۲۶۳

می نمایم خویش را وارسته از سودای او

تا فریب عشق من کم سازد استغنای او

همچو صیدی کان به خاک افتاده صیدافکنی ست

عقل را دارد زبون عشق استیلای او

خجلت یار و غم رسوایی از یادم نبرد

شادی نظاره بی طاقتی فرمای او

صد شکایت در دل و ندهد مجال یک سخن

بی قراریهای وصل اضطراب افزای او

سوی من میلی ندارد یار و ترسم بگسلد

عاقبت زنجیر شوق از زور استغنای او

میلی محروم کردی صحبت او آرزو

تو کجا و اختلاط آرزوفرسای او