شمارهٔ ۲۷۲
میلیای جان تلخکام خراب از چه باده ای
کز پا فتاده ای و دل از دست داده ای
ای دیده در مشاهده کیستی که باز
هر سو به روی خود در حیرت گشاده ای
ای صبر هر زمان ز زمان دگر کمی
وی درد هردم از دم دیگر زیاده ای
شوخی که وعده داشت به من دوش می گذشت
گفتم به خود که بهر چه روز ایستاده ای
برخاستم که در پی اش افتم به ناز گفت
بنشین که در خیال محال اوفتاده ای
گفتم بیا به وعده وفا کن به عشوه گفت
خوش بر فریب وعده ما دل نهاده ای
گفتم امیدها به تو دارم به خنده گفت
میلی برو برو که تو بسیار ساده ای