شمارهٔ ۲۳ - در مدح حضرت امام رضا علیه‌اسّلام

خوش آنکه جان شده قربان چشم غمزه زنش

لباس عیدی او گشته لاله گون کفنش

زهی سعادت قربانیی که عید وصال

بر آستان تو در خاک و خون فتاده تنش

شهید آرزویت را پی مبارکباد

کسی به بر نکشد روز عید جز کفنش

به صد شتاب پی قتلم آید و ترسم

که ذوق این کشدم پیشتر ز آمدنش

ز کار این دل پرآرزو عجب دارم

که هیچ تجربه حاصل نشد ز حال منش

چو عکس غنچه در آب حیات بنماید

دل شکفته او از لطافت بدنش

ز آفتاب فروغ رخش گذشته مگر

نهاده است به خاک در ابوالحسنش

علی موسی جعفر هزبر قلب شکاف

که برق برده خجالت ز تیغ صف شکنش

ایا به پنجه مشکل گشا عدو بندی

که صید بود به یک تار موی اهرمنش

چو شمع قدر تو فانوس در خیال آرد

سزد که گردد والای چرخ پیرهنش

چکید خون به زمین از سر هر انگشتش

به زور پنچه چو خورشید ساخت ممتحنش

نکرده بحر زره در بر از دوایر موج

که حلقه های کمند تو گشته دام تنش

فلک به بادیه درهای شب چراغ گذاشت

چو پاس عدل تو شد در زمانه مؤتمنش