شمارهٔ ۴

گذارد لب چو بر جام می ناب

نماید همچو عکس غنچه در آب

ز مستی گشت سرگردان وگر نه

چرا چشم تو می گردد به محراب

در میخانه را میلی گشودند

بیا این خانه را چون کعبه دریاب