شمارهٔ ۱۰۴ - در ستایش سلطان مظفرالدّین شاه قاجار

به گه کودکی مرا استاد

داد پندی که مانده است به یاد

گفت چون بر تو کار گردد سخت

از جفای سپهر سست نهاد

عرض حاجت بر کریمی کن

تا زقید غمت کند آزاد

به تمامی عمر من یک بار

کار بستم نصیحت استاد

عرضه کردن نیازمندی خویش

در بر شهریار باذل راد

سایه ی حق مظفرالدین شاه

آفتاب ملوک پاک نژاد

دادخواهی که دست معدلتش

از بلند آسمان ستاند داد

تاجداری که مادر ایام

نه چه او زاده و نخواهد زاد

شاه در بندگی آل الله

بود چون ثابت و قوی بنیاد

دید غیر از مدیح احمد و آل

فن دیگر رهی ندارد یاد

صلتی جاودانه بخشیدم

ایزدش ملک جاودان بخشاد