شمارهٔ ۱۰۵ - در ثنای سلطان سعید مغفور ناصرالدین شاه

حبذا شهباز شاهنشاه چون پروا کند

چرخ دیگر از همایون پر خود برپا کند

تا دهد چرخ کهن را شیوه ی بیداد یاد

تازه چرخی هر زمان از پر خود برپا کند

صخره صما اگر دراج را گردد بنه

رخنه ی زوبین چنگلش در صخره صما کند

کبک و تیهو چیست شاهین را اگر آرد به چنگ

طعمه در دم زاستخوان وی هما آسا کند

خون مرغان شکاری را زبس ریزد به خاک

رنگ هامون را به رنگ لاله ی حمرا کند

زیبدش گردون نشیمن وز مجره پای بند

آشیان باید فراز گنبد خضرا کند

نسر طایر را رباید از سپهر هشتمین

نه فلک را چون زمین پر شورش و غوغا کند

آهنین چنگال وی مریخ را در خون کشد

صوت زرین دنگ او ناهید را شیدا کند

قاف تا قاف جهان را آورد در زیر پر

چون به اقبال شهنشه بال همت وا کند

ظل یزدان ناصرالدین شه که در هر بامداد