شمارهٔ ۱۲۳ - در منقبت شاه ولایت حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام

خوشا دمی که لبم را به لب چو جام نهی

لبت ببوسم و قالب کنم زشوق تهی

رخ نکوی تو دیدن بود صباح الخیر

از آن که خرم و خندان چو گل به صبح گهی

از آن زمان که عیان شد چه زنخدانت

کبوتر دل یوسف زجان شده است چهی

ز زیب قامت و حسن جمال سروی و ماه

ولیک سرو قباپوش و ماه کج کلهی

شود زوصف بنا گوش تو گشوده دلم

چنان که غنچه گل از نسیم صبح گهی

از آن زمان که شدم با خبر ز رحمت دوست

نه از گناه که شرمنده ام زکم گنهی

جهان بگشتم و دیدم تمام خوبان را

جهان فدای تو بادا که از تمام بهی

مشو زکثرت عصیان زلطف حق نومید

که لطف صرصر و تو با گنه چو پرکهی

به شست و شوی نگردد سفید جامه ی بخت

که را که رفته قلم در حقش به رو سیهی

میانه ی تو و جانان حجاب هستی تو است

به وصل می نرسی تا زخویشتن نرهی