شمارهٔ ۹ - مثنوی در مرگ حیرتی شاعر

ای دل سخن از شه نجف کن

مداحی غیر برطرف کن

بگشای منقبت زبان را

بگذار حدیث این و آن را

تا رشحه ای از سحاب غفران

شوید ز رخت غبار عصیان

از رهبر خود مباش غافل

کز بحر گنه رسی به ساحل

سر نه به ره اطاعت او

تا بر خوری از شفاعت او

جرم تو ز کوه اگر چه کم نیست

چون اوست شفیع هیچ غم نیست

دارم سخنی ز کذب عاری

بشنو اگر اعتقاد داری

روزی که فلک درین غم آباد

اقلیم سخن به حیرتی داد

از پاکی گوهر آن یگانه