بخش ۱۲ - آگاه شدن شهریار از مکر و دستان شیرافکن گوید

جهانجوی شیرافکن آمد ز راه

به دیبا بیاراست آن قلعه گاه

بهشتی شد از بس که دیبای زر

به هر کوی و برزن کشیدند در

بر افراز هر روزن از داد نای

زن و مرد آن قلعه بربط سرای

دم نای کر کرد گوش سپهر

به نظاره آمد در آن قلعه مهر

سپهدار آمد در ایوان او

نبد آگه از مکر و دستان او

سه روز اندرون قلعه مهمان شدند

ز می خرم و شاد و خندان شدند

ولیکن نبد آگه آن نامجوی

که دام اوفکنده ست مهمان اوی

که ش آرد به دام و به بند آورد

سر نامور در کمند آورد

ز دانا شنیدم من این داستان

که می گفت از گفته راستان

که هرکس که چه در سر ره کند

رهش را زمان سوی آن چه کند

ز گردان دو صد مرد جنگی گزید