شمارهٔ ۲۶

از عشق گلبنی است چو بلبل فغان ما

کز سرکشی بخاک فکند آشیان ما

در وصف لعل دلبر شیرین بیان ما

شاخ نبات گشت زبان در دهان ما

رفتیم با سعادت عشق تو زیر خاک

گو روزی هما نشود استخوان ما

رفتیم و خون ریخته بر خاک بس بود

چون صید تیر خورده بکویت نشان ما

آهی نمی کشیم که گردد خطا ز خصم

تیری نمی جهد بغلط از کمان ما

صدجام می شکستگی از رنگ ما نبرد

گویا زپی بهار ندارد خزان ما

سرگشته مانده ایم درین گلستان که نیست

شاخ گلی که سرنکشد ز آشیان ما

کاهید بسکه بی تو تن ناتوان ما

شد همچو نی ز مغز تهی استخوان ما

مشتاق طبع عالی ما نیست دون پرست

گردد کجا بگرد زمین آسمان ما