بخش ۴۷ - ترجیح نهادن شیر جهد را بر توکّل

گفت شیر آری ولی رب العباد

نردبانی پیش پای ما نهاد

پایه پایه رفت باید سوی بام

هست جبری بودن اینجا طمع خام

پای داری چون کنی خود را تو لنگ

دست داری چون کنی پنهان تو چنگ

خواجه چون بیلی به دست بنده داد

بی زبان معلوم شد او را مراد

دست همچون بیل اشارت های اوست

آخر اندیشی عبارت های اوست

چون اشارت هاش را بر جان نهی

در وفا ی آن اشارت جان دهی

پس اشارت های اسرار ت دهد

بار بر دارد ز تو کارت دهد

حاملی محمول گرداند تو را

قابلی مقبول گرداند تو را

قابل امر ویی قایل شوی

وصل جویی بعد از آن واصل شوی

سعی شکر نعمتش قدرت بود

جبر تو انکار آن نعمت بود

شکر قدرت قدرتت افزون کند

جبر نعمت از کفت بیرون کند

جبر تو خفتن بود در ره مخسپ

تا نبینی آن در و درگه مخسپ

هان مخسپ ای کاهل بی اعتبار

جز به زیر آن درخت میوه دار

تا که شاخ افشان کند هر لحظه باد

بر سر خفته بریزد نقل و زاد

جبر و خفتن در میان ره زنان

مرغ بی هنگام کی یابد امان

ور اشارت هاش را بینی زنی

مرد پنداری و چون بینی زنی

این قدر عقلی که داری گم شود

سر که عقل از وی بپرد دم شود

زانک بی شکری بود شوم و شنار

می برد بی شکر را در قعر نار

گر توکل می کنی در کار کن

کشت کن پس تکیه بر جبار کن