بخش ۲۴ - بیان نکوهش دنیا و مذمت اهل دنیا

سوی دنیا بنگر و احوال آن

وان غم و اندوه مالامال آن

هم فلک پیوسته در رنج دوار

هم زمین دایم ذلیل و خاکسار

آتشش پیوسته در سوز و گداز

باد آن در اضطراب و در حماز

آب را تا خود چه باشد کاینچنین

نالد و دایم زند سر بر زمین

ابر گریان برق سوزان صبح و شام

رعد در افغان و فریاد مدام

آفتابش را کسوف است و زوال

کوکبش گه در هبوط و گه وبال

آسمان گر پرستاره روشن است

هر ستاره دشمن تیرافکن است

ماه آن را رنج خسف است و محاق

اخترانش را بلای احتراق

روزهایش را ز پی شبهای تار

شادیش را در عقب ماتم هزار

دوستانش جمله با هم در نفاق

هم زنان با شوهران اندر شقاق

گل در آن پژمرده لاله داغدار