بخش ۵۹ - حکایت عارفی که شب به گدایی رفت

بود در شهری یکی مرد خدای

از در هر نیک و بد ببریده پای

از جهان و اهل آن وارسته ای

در به روی زشت و زیبا بسته ای

روزها در بندگی کردی به شام

هم به شب تا صبحگاهان در قیام

روزیش هر روز می آمد ز غیب

می رسیدش راتبه بی شک و ریب

در رواتب او بر اندر شام و چاشت

راتبه زان مطبخ پر نوش داشت

مطبخی خالی ز دود و درد سر

نی در آن آتش نه هیزم را گذر

کار فرمایش همه قدوسیان

از ثریا تا ثری شان میهمان

چون بجز آن مطبخ پر نوش و قند

جای دیگر ره نبرد آن ارجمند

می رسیدش مایده هر روز و شب

بی صداع و کسب بی رنج و طلب

چون ندارد پای رفتن خاربن

امر آید سوی او از امر کن

آنکه او بشناخت باز و کلند