بخش ۷۷ - خوردن لقمان میوه ی تلخ را از دست خواجه ی خود

بود لقمان نیکبختی را رفیق

خدمتش را ملتزم در هر طریق

آن یکی در خدمت این پی سپر

این مر آن را مهربانتر از پدر

خواجه را ناطور روزی بهر خوان

یک گوارا میوه آورد ارمغان

میوه ای چند از گواران ذوالمنن

داد لقمان را به دست خویشتن

گرچه انعام تو جان پرور بود

گر ز دست خود دهی خوشتر بود

بلکه تیغ از دست تو بر سر مرا

خوبتر از تاج و از افسر مرا

زخم از دستت ز مرهم خوبتر

زهر از تریاق جان محبوبتر

خورد لقمان میوه ها را با نشاط

هر یکی خوردی فزودی انبساط

از نشاطی کز جبین او نمود

خواجه را در میوه صد رغبت فزود

رغبت هم کاسه رغبت زاستی

اندرین پنهان در آن پیداستی

چون یکی زان میوه برد اندر دهن