بخش ۸۲ - حکایت مدرسی که به جهت حضور شخصی که او را عالم تصور کرد درس نگفت

جمله شاگردانش اندر حاشیه

بود او چوپان و ایشان ماشیه

از در آمد ناگهان با کش و فش

یک هیولایی موقر شیخ وش

بر سرش عمامه ای چون گرز سام

در برش هم جبه ای کافور فام

آمد از در چست و بر مسند نشست

رنگ از روی مدرس رخت بست

کاین حریف من مگر رسطاستی

یا ابونصر است یا قسطاستی

از پی تعظیم او از جای جست

هر دو زانو را دوته کرد و نشست

هم خبر هم مبتدا فرموش کرد

پس زبان از کیف و کم خاموش کرد

از ادب با بیم ترک درس گفت

لب فرو بستند از گفت و شنفت

چون به استادی رسی خاموش باش

لب ببند و پای تا سر گوش باش

دم مزن در نزد استاد هنر

پیش جالینوس نام طب مبر

از شجاعت در بر حیدر ملاف