بخش ۱۰۲ - در بیان عسل خاک آلوده در وسط چاه و مشغول شدن به آن

انگبینی از دهانشان ریخته

انگبین با خاک و زهر آمیخته

انگبینی همچو سود این جهان

اندر او صد سوگ و صد ماتم نهان

شهد دنیا را سراسر زهر بین

مهر او را پای تا سر قهر بین

صحتش را صد مرض در بر بود

راحتش را رنجها مضمر بود

شد به آن خاک و عسل آلوده شاد

اژدها و موش و شیرش شد ز یاد

شد فراموشش که اندر چاه چیست

لب گشوده منتظر از بهر کیست

یا چرا آن شیر با صد اهتمام

پهن کرده برسن و بگشوده کام

شد فراموشش که تا بینی رسن

قطع گردد تار تارش بی سخن