بخش ۱۱۸ - در بیان طریق تحصیل علم و معرفت و رسیدن به اجتهاد و یقین

هر رهی رفتن ندارد پای مزد

ای بسی ره کاندران غول است و دزد

رهبری باید طلب کردن نخست

رهنمایی چابک و چالاک و چست

کاروانی خواستن دور از نفاق

کاروان سالارش از اهل وفاق

ره سپردن بر درای کاروان

پا نهادن جای پای کاروان

آنکه افتد گر خطایی در سفر

نزد اهل فقر باشد مغتفر

ور کسی بی سعی و جد و اجتهاد

نی سراغ از کاروان و اوستاد

رو نهد در راه و افتد در خطا

آن خطایش مغتفر باشد کجا

هم اگر بینی کسی را در رهی

نبودت از مقصد او آگهی

لیک آن ره را نباشد هیچ سو

مقصد امید و منزل آرزو

هیچ منزل دانی اندر راه نیست

ور بود غیر از هلاک و چاه نیست

بر تو باشد جان من ارشاد او

هین فراموشت مبادا یاد او