بخش ۱۳۷ - شاه اولیا که فرمود الهی ما عبدتک خوفاً من نارک

طاعت من نی ز شوق جنت است

نی ز بیم آتش پر وحشت است

از عبادت نی طمع دارم نه بیم

هرچه می خواهی بکن ما از توایم

گر ببخشی ور بسوزانی رواست

نی کسی را جرأت چون و چراست

بنده را با این کن و آن کن چه کار

ملک ملک توست ای پروردگار

بنده ایم و پیشه ی ما بندگی است

بندگیهامان همه شرمندگیست

چون تورا اهل پرستش یافتم

در سپاس و طاعتت بشتافتم

چون تورا دیدم سزاوار سپاس

بندگی را هم بر آن کردم قیاس

برالوهیت دو دیده دوختم

وز خدایی بندگی آموختم

بندگی آموز از آن آزاده مرد

کس خدا را بندگی چون او نکرد

هان و هان همراه آن آزاد رو

بگذر از مزدوری و آزاد شو

چیست آزادی در این ره بندگی