بخش ۱۷۸ - بقیه حکایت به آتش انداختن ابراهیم خلیل الرحمن ع

قصه ی نمرود و ابراهیم بود

شرح سوزانیدن و تسلیم بود

کرد القا آنچه برهان و دلیل

بهر آن قوم سیه دل آن خلیل

میلشان را جانب ایمان نکرد

کفرشان را رخنه در بنیان نکرد

کی کند در سنگ خارا رخنه آب

کی نماید ره به کوران آفتاب

دجله را گر سر دهی در شوره زار

کی برویاند گل و آرد بهار

گر نهی صد مشعل اندر آستان

کور و نابینا چه دارد سود از آن

گر شود آیینه عالم سربسر

کور را نبود ز روی خود خبر

در زمین شوره آب خوشگوار

جای باغ و لاله خار آرد ببار

شبهه نادان فزاید از دلیل

خون شود از بهر قبطی رود نیل

همچنان پند خلیل خوش بیان

از برای زمره ی نمرودیان

هرچه ایشان را نصیحت داد و پند